Samobójstwa - tragizm egzystencji ludzkiej Samobójstwo to bodajże najbardziej tajemniczy, zaskakujący, niezrozumiały i tym samym tragiczny sposób rozstania się z życiem. Samo zjawisko towarzyszyło ludziom od tysiącleci. Czyli nie jest to nic nowego, jednak niezmiennie intryguje, przeraża, zasmuca. Jego istotną cechą jest to, że czyn taki jest podejmowany najczęściej świadomie, z zamiarem wyzwolenia się z sytuacji nie do rozwiązania. Samobójstwo traktuje się jako rodzaj zachowania autodestrukcyjnego i autoagresywnego, ponieważ jednostka kieruje ostatni zasób swojej energii życiowej na unicestwienie samego siebie, zamach na swoje życie. Gdy wszelkie próby poprawy sytuacji zawiodą, samobójstwo jawi się jako jedyne wyjście z trudnego, traumatyzującego położenia.
Badaniem czynów samobójczych zajmuje się wiele dyscyplin naukowych. Nauką, która łączy kilka dziedzin wiedzy poświęconych temu zagadnieniu jest suicydologia, dająca opis i wyjaśnienie wszechstronnych uwarunkowań samobójstwa, badając zależności między czynnikami tkwiącymi w zewnętrznym środowisku człowieka a jego możliwościami adaptacyjnymi (głównie ze stopniem radzenia sobie z trudnościami życiowymi). Badania przyczyn samobójstw koncentrują się na takich aspektach jak: życie rodzinne ( rozwody, związki małżeńskie, dzietność, praca kobiet itp.), sytuacja gospodarcza kraju ( bezrobocie, dochody, wskaźnik dobrobytu społecznego), procesy zachodzące w przestrzeni społecznej (jakość opieki zdrowotnej, alkoholizm, migracje), a także stosunek do religii. Samobójstwo, tak jak inne ludzkie zachowania zależy od wpływu środowiska społecznego, właściwości osobniczych jednostki a w szczególności od relacji zachodzącej między jednostką a społecznością, w której żyje. To co zachodzi w skali społecznej ma swoje konsekwencje w życiu jednostki. Społeczeństwo zdezorganizowane, oparte na patologicznych zasadach funkcjonowania poważnie ogranicza lub uniemożliwia ludziom dążenie do osiągania optymalnych warunków życia i rozwoju. W społeczeństwach zdezorganizowanych dochodzi stopniowo do zerwania lub osłabienia więzi międzyludzkich, rywalizacji, wzajemnej wrogości, egoizmu, dyskryminacji i innych negatywnych zjawisk. Nie każdy człowiek ma zdolność skutecznego działania w takich warunkach, radzenia sobie z różnorodnymi przeciwnościami. Często ze swoimi problemami toczy walkę w milczeniu i samotności.
Jest wiele przyczyn czy też motywacji czynów samobójczych. Większość jest wynikiem porażki w pokonaniu przeszkód na drodze do osiągania upragnionych celów życiowych. Każdy ma jakieś oczekiwania, pragnienia, wyobrażenia dotyczące tego co może dać mu zadowolenie, satysfakcję. Dla większości takimi wartościami jest dobre zdrowie, miłość, przyjaźń, udane życie rodzinne, osiągnięcia zawodowe, prestiż, status materialny itd. Gdy nie osiąga się zamierzonego celu, nie dozna satysfakcji lub straci to co się osiągnęło dotychczas, zostaje zwątpienie we własne siły, bezradność, zagubienie, utrata poczucia własnej wartości. Im dłużej trwa ten niekorzystny stan tym bardziej wątpliwa staje się perspektywa poprawy własnego położenia. Następuje powolna koncentracja na sobie, swoich doznaniach, problemach i w rezultacie psychiczne oddalanie się, osłabianie więzi z otaczającymi ludźmi i całym światem. Należy zaznaczyć, że niektóre samobójstwa mogą być motywowane silną więzią z innymi ( np. nagłą utratą bardzo bliskiej osoby) lub poświęceniem własnego życia dla dobra innych ludzi (idei, przekonań religijnych itp.). Jest oczywiste, że dla nikogo nie może i nie powinno być obojętne to, w jaki sposób człowiek traci życie. Samobójstwo jest nie tylko stratą społeczną, w dużej mierze zawinioną przez to społeczeństwo lecz przede wszystkim czynem głęboko nacechowanym tragizmem nieskutecznego zmagania się jednostki z przeciwnościami życia. Rodzina zaś i inne osoby bliskie samobójcy pozostają na długie lata z poczuciem winy, przekonaniem o niedopełnieniu należytej opieki, troski, braku zainteresowania jego życiem.
W Polsce od 1999 r. zbierane są przez Komendę Główną Policji dane o zamachach samobójczych (próbach samobójczych) i zamachach samobójczych zakończonych zgonem. W latach 1999 - 2022 odnotowano 189 973. próby samobójcze, z czego 116 478 zakończyło się zgonem. W przypadku 73 495. osób zamiar nie doszedł do zamierzonego skutku. Prawdopodobnie zostały one odratowane, wystąpiła jakaś przeszkoda lub same w trakcie próby samobójczej zrezygnowały z podjętego zamiaru. Niestety dla 61,3 % osób próba zakończyła się tragicznym, definitywnym rozstaniem się z życiem. ( W tym samym okresie w wyniku wypadków drogowych zginęło 101 427 osób). Aby uzmysłowić rozmiar tej straty społecznej można wyobrazić sobie jakiś kataklizm, w następstwie którego w ciągu 24. lat znika ludność takiego miasta jak Płock, każdego roku przeciętnie 4 853. mieszkańców.
Na szczęście jeśli chodzi o zamachy zakończone zgonem to od 2017r. dane wskazują na tendencję spadkową. W całym badanym okresie najmniej zgonów było w 2007r.- 3 530, najwięcej w latach : 2014- 6165 oraz 2013- 6 101. Odmienna tendencja zarysowuje się w przypadku prób samobójczych. Od 1999r. widoczny jest stopniowy wzrost ich liczby. Od najniższej w 2007r.- 5 100, do ostatnich danych z 2022 r.- 14.520, z czego 5 108 zamachów zakończyło się zgonem. Średnio rocznie w tym okresie (1999-2022) podjęto 7 915 prób samobójczych. W objętych badaniem statystycznym okresach jest widoczny wzrost liczby prób samobójczych i tak: w latach 1999-2012 przeciętnie rocznie dokonano 5 483 prób, w latach 2013- 2016 już 9 654. Największe zaś ich nasilenie było w latach 2017-2022, przeciętnie 12 433 rocznie. Można się zastanawiać czy 38,7% prób samobójczych ( w latach 1999-2022), które nie doszły do skutku to dużo czy mało. Trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź, ponieważ jak wykazują badania tendencje samobójcze często nie kończą się na pierwszej próbie, istnieje prawdopodobieństwo podjęcia ponownej próby lub nawet kolejnych prób. Badania wskazują, że 60% samobójców usiłowało popełnić samobójstwo w przeszłości, z czego 10 % dokonało tego ostatecznie. (B.Hołyst,Suicydologia,s.115).
Od pewnego czasu dane na temat samobójstw gromadzi i analizuje Światowa Organizacja Zdrowia (WHO). Niestety, jak sama przyznaje jest to zadanie bardzo trudne w realizacji ze względu na cechy epidemiologiczne tego zjawiska ( ustalenie rozmiaru, przyczyn, sposobów, środków doprowadzających do zgonu i in.) Wiele krajów dostarcza niekompletnych lub nawet mało wiarygodnych danych. Na 183 kraje będące członkiem WHO w 2019 r. tylko 60 ( w 2021 roku już 80) podaje wysokiej jakości dane. ( Wpływ na wiarygodność danych może mieć także fakt, że dwadzieścia krajów nadal stosuje kary w stosunku do osób dokonujących prób samobójczych). Według opracowania World Health Statistics 2022 (whs2022_annex2-2) oraz Suicide Worldwide in 2019 z 2021r., od roku 2000 do 2019 spadła liczba samobójstw z 800 000 do 703 000. Nadal jednak zgony na skutek samobójstw kształtują się na poziomie 1.3 na 100 zgonów z innych przyczyn. Szacuje się, że co 40 sekund ktoś na świecie traci życie w wyniku samobójstwa. Pocieszające jest to, że globalny wskaźnik samobójstw spadł w tym czasie o 29%. Niestety nierównomiernie w różnych regionach świata. Najwyższy spadek zanotowano w Regionie Europejskim o 42%, ale i tak jest on nadal powyżej wskaźnika globalnego. Wzrost jest niestety w Regionie obu Ameryk o 28%. Wskaźnik standaryzowany ( liczony dla wieku, płci, dochodu dla 100 000 mieszkańców) w 2019r. kształtował się na następujących poziomach: globalny- 9.2, Region Europa- 12.8, Afryka- 6.9, Region Ameryk- 9.6, Pd. Wsch. Azja- 10.1, Region Wschodniego Pacyfiku- 8.7, Wschodni Region Morza Śródziemnego -5.9.
W Regionie Europejskim ( podział na regiony przyjęty przez WHO nie pokrywa się z podziałem geograficznym) najwyższe wskaźniki samobójstw mają kraje europejskie doświadczające w ostatnim trzydziestoleciu gwałtownych przemian politycznych, ekonomicznych, społecznych, są to : Rosja (21.6), Litwa (20.2), Ukraina (17.7), Białoruś (16.5), Czarnogóra (16.2), Łotwa (16.1), Słowenia (14.0). Polska ze wskaźnikiem 9.3 wypada korzystniej od: Belgii (13.9), Finlandii (13,4), Szwecji (12.4). Najniższy wskaźnik samobójstw mają: Cypr (3.2), Grecja (3.6), Włochy (4.3), Hiszpania i Malta (5.3), Portugalia (7,2). Można uznać, że są to europejskie kraje beztroski i szczęśliwości. Dla porównania inne regiony świata: Australia (11.3), Japonia (12.2), Korea Pd. (21.2), USA (14.5), Kanada (11,8).
Dane globalne dotyczące płci samobójców wskazują na 2,3- krotną przewagę mężczyzn w stosunku do kobiet. W 2019r. wskaźniki kształtowały się na poziomie 12.6 do 5.7 na 100 000 mieszkańców. W wielu krajach dysproporcje były wielokrotnie wyższe np.: Ukraina (7.1), Mołdawia (6.7), Słowacja (6.4), Litwa (5.8), Białoruś (5.7). Najwyższe wskaźniki samobójstw mężczyzn były w krajach: Rosja (38.2), Litwa (36.1), Ukraina (32.7), Białoruś (30.1). Wśród kobiet: Czarnogóra (7.9), Szwecja (7.7), Rosja (7.2), Finlandia (6.8).
Najniższy wskaźnik samobójstw wśród mężczyzn zanotowano : na Cyprze (5.3), w Grecji (5.9), we Włoszech (6.7). Wśród kobiet najniższy wskaźnik był na Cyprze (1.1), w Grecji(1.5), we Włoszech (2.1), na Malcie (2,2).
Istotna jest także korelacja między wskaźnikiem samobójstw a wysokością dochodu ( per capita) w poszczególnych krajach. Na całym świecie w 2019r. większość zgonów w wyniku samobójstwa miała miejsce w krajach o niskich i średnich dochodach (77%), gdzie żyje zdecydowana większość światowej populacji. Tak jest w przypadku samobójstw nastolatków, których aż 88% pochodziło z krajów o niskich i średnich dochodach. Jednak wskaźniki dla poszczególnych poziomów dochodu układały się odmiennie. Najwyższy standaryzowany wskaźnik samobójstw był w krajach o wysokich dochodach ( 10.9 na 100 000 mieszkańców). Następnie w krajach o niższym- średnim dochodzie (10.1), niskim (9.9) i wyższym- średnim dochodzie (7.3). Najwyższy wskaźnik samobójstw kobiet był w krajach o niższych- średnich dochodach (7.1). Mężczyzn, w krajach o wysokich dochodach (16.5).
W 2019r. samobójstwa wśród ludzi młodych w wieku 15-29 lat stanowiły czwartą przyczynę zgonów po wypadkach drogowych, gruźlicy i przemocy interpersonalnej ( na skutek prześladowań, dyskryminacji, mobingu i in.). Wśród mężczyzn czwartą w kolejności przyczynę, po: wypadkach drogowych, przemocy, gruźlicy. Wśród kobiet trzecią przyczynę po: gruźlicy, problemach związanych z macierzyństwem.
WHO opracowała program zapobiegania samobójstwom skierowany do wszystkich krajów, pod nazwą Live Life. Podkreśla się w nim konieczność wdrażania metod i sposobów zapobiegania samobójstwom. Realizacja tego programu opiera się na czterech zasadniczych działaniach: ograniczania dostępu do środków samobójczych (np. pestycydów, broni palnej, niektórych leków i innych substancji); współdziałania z mediami w celu odpowiedzialnego przekazu o samobójstwach; rozwijania społeczno-emocjonalnych umiejętności życiowych u nastolatków; wczesnego identyfikowania, oceniania, podejmowanie właściwych kroków w celu zapobieżenia samobójstwom. WHO na razie nie dysponuje danymi po 2020r. Podkreśla jednak swoje zaniepokojenie możliwym wzrostem liczby samobójstw powołując się na odnotowany o ponad 25% wzrost zachorowania na depresję i zaburzenia lękowe w pierwszym roku pandemii.(www.who.int/news/item...)
Samobójstwa w Polsce
Podobnie do trudności podkreślanych przez WHO także w Polsce występują problemy z uzyskaniem wyczerpujących danych, dotyczących czynników składających się na opis zjawiska samobójstw. Takie trudności występują częściej w ustaleniu danych dotyczących osób zmarłych nie utrzymujących bliższych więzi społecznych ( samotnych, bezdomnych). Ogranicza to możliwość pełniejszej charakterystyki tej grupy osób pod względem np. stanu cywilnego, wykształcenia, pracy, powodów, stanu świadomości i innych. Nawet wtedy gdy potencjalny samobójca spostrzegany jest przez swoje otoczenie jako prawidłowo funkcjonujący, „normalny”, to często jest to skutkiem jego zdolności do ukrywania, maskowania tragizmu doznań psychicznych. Stąd nawet członkowie rodziny zmarłego nie potrafią podać powodów jego samobójstwa.
Charakterystyka zachowań samobójczych
Płeć
W ciągu 24 lat objętych statystyką mężczyźni podejmowali próby samobójcze prawie 3,5- krotnie częściej niż kobiety (77% do23%). Niestety można zaobserwować stopniowy wzrost liczby prób samobójczych wśród kobiet, od 18,7% w latach 1999-2012, 20,1% w latach 2013-2016, do 28,5% w latach 2017-2022. W samym 2021r. spośród ogółu zarejestrowanych prób samobójczych aż 31,1% zostało podjętych przez kobiety. Najgorszy był rok 2022, wtedy zanotowano aż 14 520 prób samobójczych ( w tym 35,4% podjętych przez kobiety). Jeśli chodzi o zgony przewaga mężczyzn nad kobietami jest prawie sześciokrotna (5,54). O ile liczba zgonów mężczyzn utrzymuje się na względnie stałym poziomie i oscyluje wokół 85% to u kobiet zaznacza się minimalny spadek z 15,8% ( w latach 1999-2012) do 15,3% (w latach 2017-2022). Ciekawe jest porównanie liczby prób samobójczych do liczby zgonów. Odnośnie kobiet próby samobójcze kończą się zgonem w około 41,1 % u mężczyzn w 67,3%.
Wiek
Analizując dane z lat 1999-2022 dotyczące prób samobójczych i zgonów daje się zauważyć ogromną dysproporcję liczby zdarzeń między wiekiem późnego dzieciństwa ( 7-12 lat) a wiekiem młodzieńczym (13-18 lat). Następuje wtedy skokowy wzrost liczby przypadków, swoisty „młodzieńczy skok w przepaść”, który w przypadku prób wynosi ponad 25- krotną różnicę między tymi oboma przedziałami ( z 497 do 12 5170). Natężenie zamachów utrzymuje się jeszcze w następnym przedziale wiekowym 19-24 lat, kiedy osiąga najwyższy wynik- 20 142. Do 24 r.ż. dokonywanych jest około 17,47% prób samobójczych a do 44. r.ż. aż 55%. Od 45. r.ż. następuje stopniowy spadek liczby prób. Każda próba samobójcza podejmowana przez dzieci i ludzi młodych, będących na progu dorosłego życia, budzi ogromny niepokój i uzasadniony lęk o ich przyszłe losy, wiedząc o zjawisku ponawiania prób samobójczych w trudnych sytuacjach życiowych.
W przypadku zgonów jest jeszcze większy skok między oboma przedziałami, aż 27-krotny (ze 135 do 3 487) . Notuje się dalszy wzrost około 2,5-krotny w przedziale wieku 19-24 w stosunku do poprzedniego. Wzrost liczby zgonów utrzymuje się do 59 r.ż. potem stopniowo spada. Najwyższa liczba zgonów ( modalna) w latach 1999-2022 występowała w przedziale wieku 50-54 ( 12 457). Około 35% wszystkich zgonów wystąpiło wśród osób młodych do 39. roku życia. W następnym okresie począwszy od 40. do 59. r.ż. notuje się aż ok.41% wszystkich zgonów. Po 60 r.ż. następuje stopniowy spadek liczby zgonów. Każda śmierć samobójcza jest tragedią i stratą tym bardziej gdy dotyczy grup społecznych, które wymagają większej troski i opieki czyli dzieci i osób w podeszłym wieku. W badanym okresie do 12 r.ż. zanotowano 162 zgony a po 85. roku życia- 1897.
Stan cywilny
Najwięcej prób samobójczych oraz zgonów notuje się wśród osób pozostających w związkach małżeńskich. Dotyczy to zarówno wysokiego odsetka podejmowanych prób samobójczych (36,6%) jak i zgonów (42,2%). Podobna jest kolejność osób wg. stanu cywilnego w pozostałych kategoriach. W przypadku prób samobójczych po osobach pozostających w związkach małżeńskich na kolejnych pozycjach są : kawaler/panna- 35,9%, rozwiedziony/a- 6,5%, wdowiec/a- 5,6%, konkubent/na- 3,4%, separacja- 0,6%. W przypadku zamachów samobójczych zakończonych zgonem kolejność jest podobna: kawaler/panna- 30%, rozwiedziony/a- 7,2%, wdowiec/a - 7,1%, konkubent/na- 4,1%, separacja- 0,7%. Od roku 2017 pod względem liczby dokonywanych prób samobójczych notuje się rosnącą przewagę osób z kategorii kawaler/panna nad osobami w związkach małżeńskich, np. w 2022r. była to już różnica 2 695. osób ( 6653 kawaler/panna - 3958 małżonków).Brak danych-10,7%.
Wykształcenie
Próby samobójcze są najczęściej podejmowane przez osoby z wykształceniem niepełnym podstawowym i podstawowym- 14,5%, następnie w kolejności osoby o wykształceniu zasadniczym zawodowym- 12,0%, średnim- 7,4%, wyższym- 2,2%). ( Brak danych-62,6%). Podobnie jest w przypadku zamachów zakończonych zgonem. Niepełne podstawowe i podstawowe- 13,8%, zasadnicze zawodowe - 13,4%, średnie - 6,8% i wyższe- 2,2 %. Brak danych(63,3%).
Informacje dotyczące stanu zdrowia
Informacje te są rejestrowane od 2017r. Dane dotyczące osób podejmujących próby samobójcze znane są tylko dla 48,7% odnotowanych przypadków. Z uzyskanych danych wynika że, 48,4% osób było lub są objęte leczeniem psychiatrycznym, 16,9% nadużywa alkoholu, 4,0% przechodzi terapię uzależnienia od alkoholu, a 2,2% używa narkotyków. Podobnie niepełne dane zebrano dla ofiar śmiertelnych. Najwięcej z nich było leczonych psychiatrycznie- 39,6%, nadużywało alkoholu- 36,0%, cierpiało na choroby fizyczne- 12,2%, leczyło się z alkoholizmu- 6,5%, używało narkotyków- 2,3%. Jest duży odsetek braku danych w granicach 54% w obu grupach.
Kontakt z instytucjami
Rejestrowanie tych danych rozpoczęto także od 2017r. Niestety jest duży odsetek braku danych, zarówno w grupie podejmujących próby samobójcze (83,0%) jak i osób pozbawiających się życia ostatecznie (84,8%). Osoby podejmujące próby najczęściej miały kontakt z placówką leczniczą- 79,2%, z Policją- 17,3%, z inną instytucją- 5,6%, z OPS- 4,5%. Osoby, które zmarły także najczęściej kontaktowały się z placówkami leczniczymi- 75,7%, miały kontakt z Policją- 14,6%, z inną instytucją- 4,6%, z OPS- 4,3%.
Stan świadomości w momencie dokonania czynu
Dane na temat stanu świadomości osób dokonujących zamachów samobójczych wskazują, że zdecydowana większość- około 60% , w momencie podejmowania takiej decyzji jest pod wpływem alkoholu. Osoby trzeźwe stanowią 28,0%, będące pod wpływem leków- 8,1%, oraz substancji psychoaktywnych, odurzający lub narkotyków- 2,7%. Dopiero od 2017 r. zbierane są dane na temat stanu świadomości osób, które odebrały sobie życie. Podobnie jak w przypadku prób samobójczych najwięcej ofiar było pod wpływem alkoholu- 56%, w stanie trzeźwości- 35,8%, pod wpływem leków- 6,5%.
Praca, nauka
Wśród osób dokonujących prób samobójczych największą grupę stanowią bezrobotni- 40,6%, a następnie w kolejności: pracownicy fizyczni- 15,6%, uczniowie- 12,1%, posiadający pracę stałą- 10,1%, rolnicy- 7,5%. Podobny rozkład wyników jest wśród osób zmarłych. Największą grupę stanowili bezrobotni- 41,6%, następnie: pracownicy fizyczni- 19,6%, rolnicy- 10,7%, posiadający pracę stałą- 7,3% i uczniowie- 6.2% .
Powód popełnienia
Trudno jest zidentyfikować wszystkie przyczyny czy powody, które motywują ludzi do targnięcia się na swoje życie. Zamachy najczęściej wiążą się z chorobą psychiczną, na którą cierpiało aż 31,7% osób, pozostałe znaczące przyczyny to: nieporozumienia rodzinne, przemoc w rodzinie- 19,8%, zawód miłosny- 13,4%, złe warunki ekonomiczne, długi- 8,4%, choroba fizyczna- 7,9%, śmierć bliskiej osoby- 3,2%, inny powód- 17,2%.Brak danych- 43%. Najczęstszym powodem zgonu na skutek samobójstwa jest choroba psychiczna, zaburzenia psychiczne- 33,5%, nieporozumienia i przemoc w rodzinie- 15,9%, choroba przewlekła, choroba fizyczna- 13,1%, złe warunki ekonomiczne, długi- 11,0%, zawód miłosny- 8,2%, śmierć bliskiej osoby- 3,5%, inny powód- 19,2%.Brak danych- 52,9%.
Miejsce popełnienia czynu
Jest zauważalną tendencją, że osoby podejmujące decyzję o odebraniu sobie życia starają się wybierać miejsca , które są im w jakimś sensie znane a może nawet bliskie. I tak próby samobójcze dokonywane są najczęściej w: mieszkaniu, domu- 47,6%, następnie w zabudowaniach gospodarczych- 13,0%, piwnicy, strychu, klatce schodowej, garażu- 10,0%, parku, lesie- 7,7%, na drodze, ulicy, chodniku- 3,1% w innych miejscach- 11,9%. Zgony w wyniku samobójstwa następują także najczęściej w mieszkaniu lub domu- 37,5%, następnie w piwnicy, strychu, garażu- 13,3%, w parku lub lesie- 10,1%, w zabudowaniach gospodarczych- 9,6%, na terenie kolei- 2,4%, w innych miejscach- 12,6%.
Sposób popełnienia
Najczęstszym sposobem pozbawienia się życia jest powieszenie się, dotyczy to zarówno prób samobójczych jak i prób zakończonych zgonem. Próby samobójcze w 61% dokonywane są przez powieszenie się, następnie : rzucenie się z wysokości- 7,5%, zażycie leków- 6,8%, samookaleczenie powierzchowne- 6,7%, zażycie leków nasennych, psychotropowych- 5,9% i inne. Łącznie substancje chemiczne takie jak gaz, spaliny, związki toksyczne, leki, środki odurzające stanowią aż 26,8%. Powieszenie się to najczęstszy sposób doprowadzający do samobójczej śmierci. Aż 82,8% samobójców pozbawiło się życia w ten właśnie sposób. Inne stosowane były o wiele rzadziej np. rzucenie się z wysokości- 6,0%, rzucenie się pod pojazd- 2,0%, utopienie się- 1,6%.
Dzień tygodnia
Zamachy samobójcze najczęściej dokonywane są poniedziałki- 15,6%, następnie w niedziele- 14,5% i wtorki- 14,5%. Najmniej w piątki- 13,6%. Zamachy zakończone zgonem zdarzają się najczęściej w poniedziałki- 16,0% i wtorki- 15,0. Do najmniejszej liczby zgonów dochodzi w soboty- 13,0%.
Opierając się na surowych danych statystycznych można stworzyć, z dużą ostrożnością, typowy obraz samobójcy i samobójstw w Polsce. Polski samobójca rozstający się definitywnie z życiem jest przeważnie mężczyzną, w wieku od 40. do 59. r.ż., w momencie popełnienia samobójstwa był pod wpływem alkoholu, był leczony psychiatrycznie i nadużywał alkoholu, pozostawał w związku małżeńskim, miał wykształcenie niepełne podstawowe i podstawowe, był bezrobotny lub pracował jako pracownik fizyczny, głównym powodem decyzji o samobójstwie była choroba psychiczna lub zaburzenia psychiczne, powieszenie się było dominującym sposobem popełnienia samobójstwa, które najczęściej podejmowano w domu, mieszkaniu lub przyległych pomieszczeniach.
