O mnie: sytuacja ludzi bezdzietnych

Mam na imię Janina.  Jestem mężatką, ale nie mam własnych dzieci. Natomiast utrzymuję dobre stosunki z pasierbami a szczególnie z ich dziećmi, które odnoszą się do mnie bardzo serdecznie. Ukończyłam Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu na Wydziale Psychologii. Pracowałam jako psycholog pracy, byłam nauczycielem akademickim, uczestniczyłam w wielu programach badawczych z zakresu psychologii pracy, psychologii penitencjarnej, psychologii społecznej.

Od kilku lat jestem na emeryturze, ale nie poddaję się słodkiemu lenistwu, lecz działam w ruchu uniwersytetów trzeciego wieku i na rzecz lokalnej społeczności.  Śpiewam w dwóch chórach, maluję obrazy, chodzę na kursy komputerowe, organizuję dla mojego UTW życie kulturalne itd.

Jest wiele powodów, w tym także osobisty, dla których zajęłam się zagadnieniem bezdzietności. W ciągu swojego życia spotkałam wiele osób bezdzietnych, co oczywiście nie jest podstawą do jakichkolwiek szacunków rozmiarów społecznych tego zjawiska. Może było to wynikiem przypadku a może pewnych zjawisk psychologicznych takich jak np. mechanizm wybiórczego spostrzegania – spośród mnogości obiektów zauważa się te, które mają z nami jakiś związek i znaczenie. Ponadto ludzie łączą się w grupy towarzyskie na zasadzie podobieństwa pod jakimś względem. Stąd też wśród moich koleżanek najwięcej było bezdzietnych.

Nie ulega wątpliwości, że na każdym etapie życia inaczej oceniamy swój status osoby bezdzietnej, inaczej go odczuwamy, przeżywamy. Dla bardzo wielu osób rozmowa na ten temat jest wyjątkowo trudna, a niekiedy wręcz niemożliwa. Moim zamiarem jest stworzenie miejsca gdzie będzie można porozmawiać o tym w sposób anonimowy, nieskrępowany. Mam nadzieję, że wymiana doświadczeń, refleksji będzie pomocna dla wielu z nas.